NAAR BOVEN
Image Alt

OVER

Artist statement

Mijn werken draaien vaak om onderwerpen als gelijkheid, emancipatie, vrouwenrechten en feminisme. Mijn kunst raakt zowel hedendaagse als historische onderwerpen aan. Ik maak kunst met technieken uit het verleden over situaties uit het heden. De technieken en media die ik gebruik voor mijn kunst zijn vaak erg arbeidsintensief, zoals het maken van met de hand genaaide wandkleden of het weven met kralen.

Ik werk vaak met textiel en fotografie, maar ik beperk me niet bij voorbaat tot deze twee media. In het ontwikkelingsproces van nieuw werk neem ik elk mogelijk materiaal in ogenschouw om te kijken wat het beste bij de thematiek en inhoud van het nieuwe werk past. Wat ik fijn vind aan textiel en handwerk is dat er een interessante historische link is. Met elke steek die je naait verbind je het heden met het verleden. Ik verpak politieke statements en boodschappen in zachte lagen van fluweel, organza en andere stoffen. Door het gebruik van deze materialen worden mensen verleid tot dichterbij komen en de werken goed in zich op te nemen. Ondanks het feit dat de werken doordrenkt zijn van politieke inhoud, schrikken ze de kijker niet af door hun onschadelijke uiterlijk.

 

- Joyce

 

Mijn werk wordt momenteel ondersteund door het Mondriaan Fonds.

Photo by Sabine Metz

Anderen over mij

OVER JOYCE, DOOR ANNA ELISABETH KRUYSWIJK:
(August 2019)

"Joyce Overheul onthult in haar recente werken sociale structuren en interactie achter dat wat bekend klinkt. In januari 2019 reist ze naar Teheran, Iran en bezoekt de locaties waar vrouwen protesteerden tegen de door de overheid opgelegde verplichte hijab: bovenop de elektriciteitskastjes waar jonge vrouwen protesteerden tegen deze regelgeving, zijn door de overheid driehoekige daken geplaatst om te voorkomen dat mensen er in de toekomst op klimmen. Foto's van die omgeving zijn door Overheul overgebracht op textiele werken van organza en fluweel, waardoor de gezichten van de mensen op de protestlocaties anoniem worden en de spreiding van mensen in de openbare ruimte duidelijker wordt. Met zachte materialen transformeert Overheul de soms harde werkelijkheid. Dit is ook het geval met de werken uit de Soft Series, schaal 1:1 replica's van iconische wapens: de Kalashnikov, het handpistool en de boksbeugel. Ondanks het feit dat deze wapens zeer herkenbaar zijn, lijken ze in het geheel niet meer op hun originelen. Het in 2018 gestarte project Bum Revisited behandelt een ander beladen onderwerp: het mannelijk achterwerk. De werken onderschrijven een collectief verlangen naar betekenis, maar tonen ook de eenzaamheid van dit proces wanneer menselijke communicatie voornamelijk plaatsvindt via materialen, beelden en interfaces.

Joyce Overheul (1989, 's-Hertogenbosch) werkt met politieke gevoeligheden vanuit de culturele onderstromen. Gedrag en manipulatie zijn terugkerende thema's in haar werk. Na het behalen van haar masterdiploma Beeldende Kunst nam haar kunstenaarschap een vlucht in binnen- en buitenland."

- Anna Elisabeth Kruyswijk, Lauwer, Den Haag, NL, augustus 2019

 

Photo by Sabine Metz
Photo by Benning & Gladkova
Photo by me

Bio

"Joyce Overheul (1989, 's-Hertogenbosch) studeerde Fine Art aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht en behaalde later haar master in Artistic Research in 2012 aan de MaHKU. Haar kunstenaarspraktijk focust zich voornamelijk op het gebruik van textiel, fotografie en zo nu en dan performance en video. De thematiek van haar werk draait vaak om gelijkheid, gendernormen, emancipatie, feminisme en vrouwenrechten."

Anderen over mij

OVER JOYCE, DOOR RALPH KEUNING
(Voorwoord voor het boek 'Let's Get Political', oktober 2021)

Let’s get Political, vrij naar Olivia Newton John, is de titel van de tentoonstelling van Joyce Overheul in Museum de Fundatie. Haar eerste museale solo, zeg ik daar met veel plezier bij. In 2012 studeerde Joyce Overheul af aan Hogeschool voor de Kunsten Utrecht en ze hoort bij een generatie kunstenaars die zich ver weg bewogen hebben van het romantische l’art pour l’art. Het idee dat kunst zich isoleert in zelfreflectie en daarmee een beter, parallel universum vormt, is aan haar en haar generatie niet besteed. Gelukkig niet, ben ik geneigd te zeggen, want juist nu, in een tijd van enorme uitdagingen, waarin we met ons allen van de ene verwarring in de andere struikelen en de consensus hooguit bestaat uit dat er heel veel anders zal moeten, juist nu, is de kracht van kunst nodig. Museum de Fundatie wijdde er eerder dit jaar al tentoonstellingen aan: honderd jaar activistische kunst van de Berlijnse Dadaïst en fotomonteur John Heartfield tot Sticks en Typhoon, en Van wie is de wereld?, met dertig beeldend kunstenaars van nu, die met hun werk van invloed willen zijn op ons leven. Joyce Overheul was in die tentoonstelling vertegenwoordigd met een daverend werk (Utility Box on Engelhab Street, 2019), dat wij voor de Fundatie collectie hebben verworven. 

Haar werk is humoristisch, ambachtelijk en vaak zacht en aaibaar. Het lijkt gemakkelijk om je aan Joyce Overheul over te geven, tot je overvallen wordt door de scherpte, de priemende blik van de kunstenaar, die dwars door de menselijke naïviteit en machtswellust heen snijdt. De parallel met John Heartfield is snel gemaakt, en net als John Heartfield is Joyce Overheul een kind van haar tijd. Dat maakt haar tentoonstelling nu bij ons zo interessant. De partijdigheid van John Heartfield, links, rood, compromisloos en ideologisch trouw, ontmoet in Joyce Overheul een communicator die juist de nuance zoekt, het individu en de persoonlijke afweging.

Voor John Heartfield was Let’s get political de communistische wereldrevolutie. Voor Joyce Overheul is het juist het ontwaken van het individu, wars van conventies en onderdrukking, met slechts één grote plicht: wakkere, strijdbare menselijkheid. In dit boek praat ik verder met Joyce Overheul. Ik dank haar voor de samenwerking en het vertrouwen.

I would like to thank her for the collaboration, and for the faith she place in us.

– Ralph Keuning,
Director Museum de Fundatie

 

Photo by Marjolein Sponselee

Anderen over mij

OVER JOYCE, DOOR KATIA KRUPPENIKOVA:
(zoals gepubliceerd in "STARTERS", Metropolis M, nummer nr.4, 2012)

"Elk jaar portretteert Metropolis M enkele beloftevolle kunstenaars die aan de kunstacademies studeerden. Deze keer zijn de studenten afkomstig van HISK Gent, KABK Den Haag, MaHKU Utrecht en het Sandberg Instituut in Amsterdam.

Joyce Overheul - MaHKU, Utrecht
Joyce Overheul is onlangs afgestudeerd aan de MaHKU in Utrecht. Geboren in 's-Hertogenbosch in 1989, is zij een van de jongste MA-alumni beeldende kunst in Nederland. 

Overheuls praktijk draait om haar lopende onderzoek naar participatie en sociale media, terwijl ze in bredere zin de grenzen van 'het private' en 'het publieke' in het alledaagse leven onderzoekt. Haar interesse komt voort uit het observeren van de manier waarop mensen zich gedragen in sociale netwerken, negerend dat het een semi-publieke ruimte is, en wat hen drijft om zo te handelen. Het is opmerkelijk dat Overheul als hobby geobsedeerd is door taxidermie, wat gelezen kan worden als een manier om de reikwijdte van leven en dood te testen, of om het levenswezen in zijn model te veranderen, en zo het bestaan te privatiseren. 

De massapsychologie zoals die zich uitbreidt via de fenomenen van sociale netwerken en zelfrepresentatie vormt steeds de kern van het werk van de kunstenares, ook al wordt die niet altijd in het internet geplaatst. Door haar praktijk activeert Joyce onbewuste mechanismen die mensen motiveren om te interageren met kunstmatige situaties die zij creëert, waarbij zij een individu actief uitlokt om deel te nemen aan haar werk zonder zich daarvan bewust te zijn. 

Haar sociale experimenten zijn verrassend succesvol in termen van publieksparticipatie. Haar recente werk The World's Most Exclusive Membership bijvoorbeeld, is een uitnodiging aan voorbijgangers om zich via webregistratie aan te sluiten bij de niet-bestaande VIP-gemeenschap, die de kunstenaar in de publieke arena promootte door speciaal vervaardigde aanwijzingen achter te laten, en die meer dan 15.000 bezoekers naar de bijbehorende website trok. Sommige van haar 'vanity fair slachtoffers' passeerden de registratieprocedure tot 40 keer zonder het voorgestelde registratieformulier in te vullen, aangezien de kunstenaar hen in feite geen kans gaf om zich werkelijk te registreren. 

Over andere werken van Joyce gesproken, het is intrigerend hoe zij mensen laat deelnemen aan de meest onmogelijke projecten: van het opsturen van hun medicijnen tot het geven van hun persoonlijke gegevens zonder zelfs te vragen wat zij verder zou doen met wat zij kreeg of zelfs het geven van toestemming om hun privéleven 24 uur lang te filmen zonder de meest intieme momenten eruit te knippen, gemaakt om in een openbare ruimte te worden getoond. 

Joyce Overheul is nog erg jong (in 2012, red.) en haar praktijk moet nog ontwikkeld worden, maar haar voortdurende nieuwsgierigheid naar hoe dingen werken en de aard van haar projecten is net zo veelbelovend als ik me kan voorstellen dat Francis Alÿs of Gianni Motti op haar leeftijd zouden kunnen zijn."

Photo by Luuk Huiskes